Podstawowy warunkiem utrzymania jakości wody pitnej jest regularna wymiana wody. Zgodnie z normą VDI 6023 musi ona odbywać się najpóźniej co 72 godziny.
Szczególnie w budynkach publicznych, takich jak szkoły czy biura, może szybko dojść do stagnacji – na przykład podczas długich weekendów, świąt lub w okresie urlopów. Jeżeli woda pozostaje w instalacji zbyt długo, bakterie takie jak Legionella mogą namnożyć się w nadmiernym stopniu. Aby temu zapobiec, należy zapewnić regularną wymianę wody we wszystkich punktach jej poboru.
Obok wymiany wody również temperatura wody ma kluczowe znaczenie dla zapobiegania nadmiernemu namnażaniu się bakterii. Obowiązuje zasada: zimna woda < 25 °C i ciepła woda > 55 °C
Stosowanie odpowiednich materiałów i produktów
Również zastosowane materiały mają wpływ na jakość wody pitnej: Metale, elementy z tworzyw sztucznych lub osady mogą wpływać na właściwości wody pitnej i zagrażać jej bezpieczeństwu higienicznemu. Dlatego należy stosować wyłącznie odpowiednie i dopuszczone materiały oraz produkty.
Podstawę prawną stanowią w tym zakresie między innymi § 14 i § 15 rozporządzenia w sprawie wody pitnej. Wymagania te dotyczą materiałów, które mają kontakt z wodą pitną.
Wskazówka: Normy techniczne, takie jak DIN EN 806-2, DIN 1988-200 i DVGW W 534 wskazują, że: Wybór odpowiednich materiałów zależy również od właściwości lokalnej wody pitnej. Projektanci powinni zatem uwzględnić wytyczne dostawcy wody i już na etapie projektu dobrać odpowiednie materiały oraz komponenty.
Ochrona przed oparzeniem i bezpieczne użytkowanie
Norma DIN EN 806-2 wymaga, aby instalacje podgrzanej wody pitnej były zaprojektowane w taki sposób, że ryzyko oparzenia jest niskie. W przypadku obszarów wrażliwych zaleca się przestrzeganie konkretnych limitów temperatury: W szpitalach, szkołach i domach spokojnej starości temperatura wypływu nie powinna przekraczać 43 °C. W natryskach w przedszkolach oraz w specjalnych strefach domów opieki temperatura powinna być ograniczona do maksymalnie 38 °C.
Nawet jeżeli te wytyczne mają początkowo jedynie charakter zaleceń, mogą one mieć kluczowe znaczenia dla administratorów w kontekście obowiązku zapewnienia bezpieczeństwa. Administratorzy muszą chronić użytkowników przed zagrożeniem opisanym w normie – albo poprzez wdrożenie zaleceń normy DIN, albo poprzez inne środki, które w sposób niezawodny zapewniają wymagany poziom bezpieczeństwa.